อีกอย่าง… ข้ากินเข้าไปแล้วข้ารู้สึกว่า ‘ความทรงจำ’ บางอย่างของข้ากำลังจะกลับมานะ!”
“ความทรงจำ?” หลงเฉินชะงัก
“ใช่… ข้าเริ่มจำวิธี ‘เปิดผนึก’ ข้างล่างนั่นได้รางๆ แล้ว…” เสี่ยวเฮยแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ต้องใช้พลังงานอีกเยอะเลย… สงสัยต้องกินสมุนไพรระดับสูงอีกสักสิบต้นมั้ง?”
หลงเฉินมองหน้าเจ้าเต่าคู่หู แล้วถอนหายใจยาวเหยียด
“เวรกรรมอะไรของข้า… ที่ต้องมาเลี้ยงดูตัวผลาญสมบัติแบบนี้”
แต่ถึงจะบ่น ในใจเขาก็รู้ดีว่า การลงทุนกับเสี่ยวเฮย… ผลตอบแทนย่อมมหาศาลเสมอ
“เออ! เดี๋ยวข้าจะหามาให้กิน! แต่ถ้ากินแล้วจำไม่ได้… ข้าจะจับเจ้าไปทำกระดองขัดห้องน้ำจริงๆ ด้วย!”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน มองไปยังหอโอสถที่อยู่ไกลลิบ
“ดูท่า… ธุรกิจมืดของเราต้องขยายสาขาแล้วล่ะ ต้องหาเงินให้มากกว่านี้ ไม่งั้นข้าคงหมดตัวก่อนจะได้กู้โลกแน่ๆ”
