ตอนที่ 34: ขาใหญ่ประจำถิ่น
แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังกระท่อมไม้ผุพังท้ายเขา ขับไล่หมอกหนาบางส่วนให้จางลง เผยให้เห็นร่องรอยการ “ปรับปรุงภูมิทัศน์” แบบหยาบๆ ที่หลงเฉินเพิ่งลงมือทำไปเมื่อคืน หญ้ารกทึบหน้าบ้านถูกถางจนโล่งเตียน ประตูที่เคยห้อยรุ่งริ่งถูกซ่อมแซมให้พอกันลมกันฝนได้ แม้สภาพโดยรวมจะยังดูเหมือนบ้านผีสิง แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านขึ้นถนัดตา
หลงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ในมือถือไก่ป่าย่างที่ส่งกลิ่นหอมฉุย เสี่ยวเฮยเกาะอยู่บนเข่าของเขา ใช้สองขาหน้าฉีกน่องไก่กินอย่างมูมมาม
“จืด! จืดชะมัด!” เสี่ยวเฮยบ่นทั้งที่ปากยังเคี้ยวตุ้ยๆ “ไก่ป่าแถวนี้ไม่มีพลังปราณเลยสักนิด! เนื้อเหนียวอย่างกับเคี้ยวยางรถม้า! เมื่อไหร่ข้าจะได้กินเนื้อสัตว์อสูรระดับ 3 ที่เจ้าสัญญาไว้ฮะ!”
“กินๆ ไปเถอะน่า ดีกว่าอดตาย” หลงเฉินตอบพลางกัดเนื้ออกไก่ “เราเพิ่งมาถึงวันแรก ทรัพยากรยังไม่พร้อม รอข้าหาช่องทางทำเงินได้ก่อนเถอะ”
“เฮอะ! ช่องทางทำเงิน? ในป่าช้าแบบนี้เนี่ยนะ?” เสี่ยวเฮยกลอกตามองบน “เจ้าจะขายอะไร? ขายผีรึไง?”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าสู่หุบเขา ทำลายความสงบยามเช้าจนหมดสิ้น
“
