เฮ้ย! ไอ้เด็กใหม่! อยู่ไหนวะ! โผล่หัวออกมาต้อนรับรุ่นพี่หน่อยเร็ว!”
เสียงตะโกนหยาบคายดังก้องกังวาน นกกาบนยอดไม้แตกฮือบินหนี หลงเฉินหยุดเคี้ยวไก่ ค่อยๆ เงยหน้ามองไปยังต้นเสียง
ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดศิษย์สายนอกสามคนเดินวางก้ามเข้ามา คนนำหน้าเป็นชายร่างใหญ่ศีรษะล้านเลี่ยน มีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วซ้าย หน้าตาถมึงทึงบอกยี่ห้ออันธพาลชัดเจน ส่วนอีกสองคนข้างหลังเป็นลูกสมุนหน้าตาเจ้าเล่ห์
“นั่นไงลูกพี่! ไอ้เด็กที่ชื่อหลงเฉิน!” ลูกสมุนคนหนึ่งชี้มือมาที่หลงเฉิน “ที่เขาเล่าลือกันว่าทำหินวัดปราณแตก แล้วโดนถีบส่งมาอยู่ที่นี่”
ชายหัวล้านแสยะยิ้ม เดินอาดๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหลงเฉิน เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนแคร่ไม้ไผ่จนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
“ไง… ไอ้หนู” ชายหัวล้านก้มหน้ามองหลงเฉินด้วยสายตาข่มขู่ “ข้าชื่อ ‘โก่วลี่’ เป็นขาใหญ่คุมโซนท้ายเขานี้ เห็นเจ้าเพิ่งย้ายมาใหม่ คงยังไม่รู้ธรรมเนียมสินะ?”
หลงเฉินวางน่องไก่ลงบนใบตองอย่างใจเย็น หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปาก แล้วเงยหน้ามองโก่วลี่ด้วยแววตาเรียบเฉย
“ธรรมเนียม?” หลงเฉินเลิกคิ้ว “ธรรมเนียมการเหยียบแคร่คนอื่นด้วยรองเท้าสกปรกๆ น่ะรึ?”
โก่วลี่ชะงักไปคร
