ู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าหันไปมองลูกน้อง “ฮ่าๆๆ! ดูสิพวกเรา! มันปากดีใช้ได้ว่ะ! สงสัยจะยังไม่รู้สถานะตัวเอง”
มันหันกลับมาจ้องหลงเฉิน แววตาเปลี่ยนเป็นดุร้าย “ฟังให้ดีนะไอ้หน้าอ่อน! ที่นี่คือถิ่นของข้า ใครก็ตามที่มาอยู่ที่นี่ต้องจ่าย ‘ค่าคุ้มครอง’ เพื่อแลกกับความปลอดภัยจากสัตว์ร้าย… และจากตีนของข้า!”
“ราคาไม่แพง… แค่หินปราณระดับต่ำเดือนละ 10 ก้อน หรือไม่ก็สมุนไพรที่มีค่าเทียบเท่า” โก่วลี่แบมือกระดิกนิ้วยิกๆ “จ่ายมาซะดีๆ แล้วเจ้าจะมีชีวิตที่สงบสุข ไม่งั้น…”
มันเว้นจังหวะ แล้วหักข้อนิ้วดังก๊อบแก๊บข่มขู่ “ข้าอาจจะเผลอทำบ้านเจ้าพัง หรือเผลอเหยียบเจ้าจนกระดูกหักสักท่อนสองท่อนก็ได้ ใครจะไปรู้?”
หลงเฉินมองมือที่แบอยู่ตรงหน้า แล้วยิ้มจางๆ
“ค่าคุ้มครอง… น่าสนใจ”
“ฮ่าๆ! รู้ความนี่หว่า!” โก่วลี่นึกว่าหลงเฉินกลัว “รีบๆ ควักออกมา อย่าให้เสียเวลา”
“ข้าไม่มีหินปราณ…” หลงเฉินตอบเสียงเรียบ “แต่ข้ามี ‘หมัด’ พอจะจ่ายแทนได้ไหม?”
รอยยิ้มบนหน้าโก่วลี่หายวับไปทันที
“แกกวนตีนข้ารึ!” โก่วลี่ตวาดลั่น “คิดว่าทำหินแตกแล้วจะเก่งมาจากไหนวะ! ก็แค่ขยะไร้สังกัด! สั่งสอนมัน!”
โก่วลี่ง้างหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังปราณ ‘
