ก่อรากฐาน ขั้น 9’ ต่อยเข้าใส่ใบหน้าของหลงเฉินเต็มแรง หมายจะชกให้ฟันร่วงหมดปาก
หมับ!
เสียงปะทะที่ควรจะดังสนั่นกลับกลายเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หนักแน่น ฝ่ามือของหลงเฉินรับหมัดของโก่วลี่ไว้ได้เต็มๆ โดยที่ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
“อะไรนะ!” โก่วลี่เบิกตากว้าง พยายามดึงมือกลับแต่ไม่ขยับ ราวกับถูกคีมเหล็กหนีบไว้
“แรงแค่นี้… จะมาเก็บค่าคุ้มครอง?” หลงเฉินส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง “ไปฝึกมาใหม่นะ”
กร๊อบ!!
“อ๊ากกกกก!”
เสียงกระดูกข้อมือแตกละเอียดดังลั่นป่า โก่วลี่ร้องโหยหวน ทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด ข้อมือของมันบิดเบี้ยวผิดรูปในองศาที่น่าสยดสยอง
“ลูกพี่!” ลูกสมุนสองคนตกใจหน้าซีด แต่ด้วยความรักตัวกลัวตายมากกว่ารักลูกพี่ พวกมันชักมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกัน
“ปล่อยลูกพี่ข้านะโว้ย!”
“งับไข่มันเลยหลงเฉิน! ข้าเชียร์อยู่!” เสี่ยวเฮยตะโกนเชียร์อย่างสนุกสนานพลางแทะน่องไก่ต่อ
หลงเฉินไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน เขาเพียงแค่สะบัดขาเตะกวาดออกไปสองครั้งซ้อน
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เท้าที่หนักหน่วงดุจท่อนซุงอัดกระแทกเข้าที่หน้าแข้งของลูกสมุนทั้งสองคนอย่างแม่นยำ
กร๊อบ! กร๊อบ!
“โอ๊ยยยย! ขาข้า!”
