“แม่จ๋า! ขาหักแล้ว!”
ลูกสมุนทั้งสองลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น กุมขาที่หักพับงอเป็นตัว V ร้องครวญครางน้ำหูน้ำตาไหล
ภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ “ขาใหญ่ประจำถิ่น” และลูกสมุน ถูกจัดการจนหมดสภาพด้วยท่านั่งกินไก่ของหลงเฉิน
หลงเฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นออกจากกางเกง แล้วเดินเข้าไปหาโก่วลี่ที่นอนกุมมือร้องไห้อยู่
“เจ้า…” โก่วลี่ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สายตาที่มองหลงเฉินเปลี่ยนไปเป็นมองปีศาจ “ยะ… อย่าเข้ามานะ! ข้าเป็นคนของศิษย์พี่ ‘จางหู’ แห่งหอคุมกฎ! ถ้าเจ้าทำอะไรข้า เขาไม่เอาเจ้าไว้แน่!”
“จางหู? แมวหู? ข้าไม่รู้จัก”
หลงเฉินย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าโก่วลี่ แล้วแสยะยิ้มที่ทำให้ขนหัวลุก
“เมื่อกี้เจ้าบอกว่า… ค่าธรรมเนียมเดือนละ 10 ก้อนหินปราณสินะ?”
“ขะ… ข้าล้อเล่น! ข้ายกให้! ไม่เก็บแล้ว!” โก่วลี่รีบปฏิเสธพัลวัน
“ไม่ๆๆ… กฎต้องเป็นกฎ” หลงเฉินส่ายนิ้ว “เจ้ามาเก็บค่าคุ้มครองข้า แต่เจ้าดันอ่อนแอจนคุ้มครองตัวเองยังไม่ได้… แบบนี้ถือว่าผิดสัญญา เจ้าต้องจ่าย ‘ค่าเสียเวลา’ และ ‘ค่าทำขวัญ’ ให้ข้าแทน”
“หา?” โก่วลี่อ้าปากค้าง
“ส่งแหวนมิติมา” หลงเฉินแบมือ
“ต... แต่ในนั้นมีเงินเก็บทั้งชีวิตของข้า!”
กร๊อบ!
หลงเฉินหักนิ้
