วชี้ของโก่วลี่ไปอีกหนึ่งนิ้ว
“อ๊ากกกก! เอาไปเลย! เอาไปให้หมดเลย!” โก่วลี่รีบถอดแหวนมิติส่งให้ทันทีทั้งน้ำตา
หลงเฉินรับแหวนมาตรวจสอบ พบว่าข้างในมีหินปราณระดับต่ำประมาณ 50 ก้อน และสมุนไพรระดับล่างอีกเล็กน้อย
“จนชะมัด…” หลงเฉินบ่นพึมพำ ก่อนจะหันไปทางลูกสมุนอีกสองคน
“พวกเจ้าด้วย… ส่งมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว”
ลูกสมุนทั้งสองรีบปลดทรัพย์สินทุกอย่างในตัวส่งให้หลงเฉินอย่างรวดเร็ว แม้แต่ดาบสั้นและรองเท้าบูทคู่ใหม่ก็ถูกหลงเฉินยึดมาด้วย
เมื่อกวาดทรัพย์สินจนเกลี้ยง หลงเฉินก็โยนแหวนเปล่าๆ คืนให้โก่วลี่
“เอาล่ะ… ทีนี้ก็ไสหัวไปได้แล้ว” หลงเฉินชี้มือไปทางทางออก “แล้วจำไว้… นับจากวันนี้ไป พื้นที่ท้ายเขาแห่งนี้เป็นเขตหวงห้าม ถ้าข้าเห็นหน้าพวกเจ้า หรือคนของพวกเจ้าโผล่มาอีก...”
“ข้าจะไม่หักแค่แขนขา… แต่ข้าจะหักคอ”
รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างหลงเฉิน จนโก่วลี่และลูกสมุนรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง พวกมันรีบพยุงร่างที่บอบช้ำ ลากขากะเผลกหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง
เมื่อความเงียบกลับคืนมา หลงเฉินก็นั่งลงนับของกลางอย่างสบายใจ
“วู้ววว! หินปราณ 80 ก้อน! สมุนไพรอีกหนึ่ง
