กำมือ!” เสี่ยวเฮยกระโดดโลดเต้นบนกองสมบัติ “ไอ้หมูตอนพวกนั้นเป็นตู้เงินเคลื่อนที่ชัดๆ! หลงเฉิน… ข้าว่าเราน่าจะเปิดกิจการ ‘รีดไถโจร’ นะ รวยเร็วกว่าปลูกผักเยอะเลย!”
หลงเฉินยิ้มกริ่ม หยิบหินปราณขึ้นมาโยนเล่น
“แน่นอน... ในสำนักใหญ่แบบนี้ คนโง่ที่รวยๆ มีเยอะถมไป”
“นี่แค่เริ่มต้นเสี่ยวเฮย… ต่อไปเราจะไปเยือน ‘หอโอสถ’ กัน ข้าได้กลิ่นว่าที่นั่นน่าจะมีตู้เงินใบใหญ่กว่านี้รออยู่”
สองคู่หูจอมมาร หนึ่งคนหนึ่งเต่า มองหน้ากันแล้วหัวเราะอย่างชั่วร้าย ท่ามกลางบรรยากาศวังเวงของหุบเขาผีดุ ที่บัดนี้เริ่มจะดูสดใสขึ้นมาถนัดตา
(จบบทที่ 34)
