ตอนที่ 27: การตื่นของเสี่ยวเฮย
พายุหมุนสีเขียวมรกตขนาดมหึมาที่เกิดจาก “ฝ่ามือวายุสังหารเทพ” ของจ้าวเทียน บดขยี้ทุกสรรพสิ่งในรัศมีห้าสิบก้าวให้กลายเป็นจุณ พื้นดินถูกคว้านลึกลงไปเป็นหลุมยักษ์ ต้นไม้ใหญ่หักโค่นปลิวว่อนราวกับกิ่งไม้แห้ง
ใจกลางพายุนั้น ร่างของหลงเฉินเปรียบเสมือนเรือลำน้อยที่กำลังโต้คลื่นยักษ์สึนามิ
“อ๊ากกกก!”
หลงเฉินคำรามลั่น กัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมไรฟัน ผิวหนังมังกรที่แข็งแกร่งเริ่มปริแตกเป็นรอยร้าว เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลนับร้อยแห่งทั่วร่าง แต่เขากลับไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เขากลับใช้ร่างกายที่ชุ่มเลือดนั้นพุ่งฝ่าใจกลางพายุเข้าไปหาต้นกำเนิดพลัง
“บ้า! เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” จ้าวเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เคยมีใครในระดับหลอมรวมปราณกล้ารับท่าไม้ตายระดับแก่นแท้ด้วยร่างเนื้อเช่นนี้ “ตายซะ! กลายเป็นผงไปซะ!”
จ้าวเทียนเร่งพลังปราณเฮือกสุดท้าย อัดกระแทกฝ่ามือลงไป หวังจะบดขยี้มดปลวกตัวนี้ให้จมดิน
ตูม!
แรงกดดันมหาศาลกระแทกใส่ร่างหลงเฉินจนเข่าทรุดลงกระแทกพื้น กระดูกซี่โครงหักสะบั้นไปสามซี่ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปถึงขั้วสมอง สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง
“จบสิ้นแล้ว…” จ้
