าวเทียนแสยะยิ้มแห่งชัยชนะ “ต่อให้เจ้ามีกายาปีศาจ แต่ช่องว่างของระดับพลังมันมากเกินไป ลาก่อนอัจฉริยะผู้โง่เขลา!”
ฝ่ามือสีเขียวมรกตง้างขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงมาที่ศีรษะของหลงเฉินเพื่อปิดฉาก
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง…
วูบ!
แสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากอกเสื้อที่ขาดวิ่นของหลงเฉิน มันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ตัดผ่านม่านพลังลมปราณของจ้าวเทียนราวกับวิ่งผ่านอากาศธาตุ
“อะไรน่ะ!?” จ้าวเทียนชะงักกึก รู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่พุ่งเข้ามาที่… ขา?
งับ!!
เสียงฟันกระทบเนื้อและกระดูกดังสนั่น “กร๊อบ!” ยิ่งกว่าเสียงหักกิ่งไม้
“อ๊ากกกกกก!!”
จ้าวเทียนกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดสุดขีด สมาธิในการควบคุมพลังปราณแตกกระเจิง ฝ่ามือวายุที่กำลังจะสังหารหลงเฉินสลายตัวไปกลางอากาศทันที
เขาก้มลงมองที่ข้อเท้าขวาของตนเอง ภาพที่เห็นทำเอาแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับหน้าซีดเผือด
มีเต่าตัวเล็กสีดำทมิฬขนาดเท่ากำปั้น เกาะหนึบอยู่ที่ข้อเท้าของเขา ปากเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยฟันคมกริบราวกับใบเลื่อย กัดจมลึกลงไปในเนื้อ ทะลุเกราะคุ้มกัน และบดขยี้กระดูกข้อเท้าของเขาจนแหลกละเอียด!
“ถุย! เค็ม! เนื้อแก่ๆ นี่มันทั้งเหนี
