ยวทั้งเค็ม!”
เสียงเล็กๆ แหลมๆ แต่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นในหัวของจ้าวเทียนและหลงเฉินพร้อมกัน
เจ้าเต่าน้อย “เสี่ยวเฮย” ถ่มชิ้นเนื้อของจ้าวเทียนทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่ทัพใหญ่ด้วยดวงตาสีทองที่เปี่ยมไปด้วยความโอหัง
“ไอ้แก่! เจ้ากล้าดียังไงมาส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนของบิดา! รู้ไหมว่าการปลุกเต่าตื่นมันบาปหนาแค่ไหน!”
“ตะ… เต่าพูดได้!?” จ้าวเทียนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะด้วยความช็อก “สัตว์อสูรระดับสูง? เป็นไปไม่ได้! ในเมืองบ้านนอกแบบนี้…”
“โอกาส!”
หลงเฉินที่รอจังหวะนี้อยู่แล้ว ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าแม้แต่เสี้ยววินาที แม้ร่างกายจะบาดเจ็บหนัก แต่สัญชาตญาณนักฆ่ายังคงเต็มเปี่ยม
เขาดีดตัวขึ้นจากพื้นในขณะที่จ้าวเทียนกำลังเสียหลักเพราะขาหัก รวบรวมพลังปราณมังกรอสูรทั้งหมดที่เหลืออยู่ไว้ที่หมัดขวา
“หมัดมังกรทะลวงใจ!”
ผัวะ!
หมัดของหลงเฉินกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของจ้าวเทียนเต็มแรง ในจังหวะที่เกราะปราณของอีกฝ่ายอ่อนลงที่สุด
“อั๊ก!”
จ้าวเทียนตาถลน ตัวงอเป็นกุ้ง ร่างปลิวกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่ด้วยระดับพลังแก่นแท้ เขายังคงฝืนยืนหยัดอยู่ได้ ไม่ล้มลงง่ายๆ
“ไอ้สารเลว! เจ้าเลี้ยงสัตว์อสูรลอบกัด!” จ้าวเทียนคำราม
