ลั่น พยายามจะสะบัดขาเพื่อให้เจ้าเต่านรกนี่หลุดออกไป แต่มันกลับเกาะแน่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
“ลอบกัดบ้านบิดาเจ้าสิ!” เสี่ยวเฮยตะคอกกลับ “นี่เรียกว่ายุทธวิธีโว้ย! แล้วอีกอย่าง… ข้ายังไม่อิ่ม!”
เสี่ยวเฮยไม่เพียงแค่กัด แต่มันเริ่ม “ดูด”
กระดองสีดำของมันเปล่งแสงสีทองวูบวาบ เกิดแรงดูดมหาศาลที่บาดแผลบริเวณข้อเท้าของจ้าวเทียน เลือดและพลังปราณแก่นแท้ของจ้าวเทียนถูกสูบฉีดเข้าไปในตัวเต่าตัวจิ๋วอย่างรวดเร็ว
“พลังของข้า… พลังของข้ากำลังหายไป!” จ้าวเทียนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “ปล่อยนะ! ไอ้ปีศาจเต่า!”
มันรวบรวมพลังตบฝ่ามือใส่กระดองของเสี่ยวเฮยเต็มแรง
เปรี้ยง!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินรอบๆ แตกร้าว แต่ทว่า… เจ้าเต่าน้อยกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย! หัวมันหดเข้าไปในกระดองทันทีที่ฝ่ามือกระทบ แล้วโผล่ออกมาใหม่พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย
“เบา! เบาเหมือนนวด! เอาอีกสิ นวดหลังให้บิดาหน่อย!”
“มะ… ไม่จริง! ร่างกายมันแข็งแกร่งกว่าเหล็กไหลพันปีอีกรึ!” จ้าวเทียนเริ่มสติแตก การโจมตีระดับแก่นแท้ทำอะไรเต่าตัวเท่ากำปั้นไม่ได้!
หลงเฉินที่ยืนหอบหายใจอยู่ไม่ไกล เห็นภาพนั้นแล้วอดหัวเราะในลำคอไม่ได้ แม้จะเจ็บเจียนตาย
“สมแล้
