วที่เป็นสายเลือดเต่าทมิฬบรรพกาล... ความหนาของหน้านี่… เอ้ย ความหนาของกระดองนี่ไร้เทียมทานจริงๆ”
หลงเฉินสูดหายใจลึก ดึงดาบยาวอีกเล่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
“เสี่ยวเฮย! ตรึงมันไว้!”
“จัดไป! ค่าจ้างคือแก่นพลังของไอ้แก่นี่นะ!”
เสี่ยวเฮยเปลี่ยนจากการกัดข้อเท้า เป็นการใช้หางงูยาวเฟื้อยที่ซ่อนอยู่ตวัดรัดขาอีกข้างของจ้าวเทียนเอาไว้แน่น แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลง
ตูม!
ใครจะเชื่อว่าเต่าตัวเล็กๆ จะมีน้ำหนักมหาศาลราวกับภูเขาลูกย่อมๆ จ้าวเทียนที่เสียสมดุลอยู่แล้วถูกน้ำหนักกดทับจนล้มตึงลงกับพื้น ขยับขาไม่ได้เหมือนถูกตรึงด้วยหมุดเหล็กยักษ์
“หลงเฉิน! อย่านะ! เราเจรจากันได้!” จ้าวเทียนร้องลั่นเมื่อเห็นมัจจุราชเดินเข้ามาใกล้ “ข้าเป็นแม่ทัพเมืองเมฆาคลั่ง! ถ้าเจ้าฆ่าข้า ทางการจะไม่ปล่อยเจ้าไว้!”
หลงเฉินเดินลากดาบเข้ามาจนถึงตัวจ้าวเทียน แววตาว่างเปล่าไร้ความเมตตา
“ตอนที่เจ้าจะฆ่าข้า เจ้าไม่เห็นคิดจะเจรจา…” หลงเฉินเงื้อดาบขึ้นสูง พลังปราณสีแดงฉานห่อหุ้มใบดาบจนร้อนระอุ
“และอีกอย่าง… ข้าเกลียดพวกข้าราชการกังฉินที่สุด”
“ลาก่อน... ท่านแม่ทัพ”
ฉัวะ!
ดาบฟันฉับลงมาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ตัดผ่านลำคอของยอดฝีมือระดับแก
