ไม่ได้ตกลงสู่พื้นดิน!
วูบ!
ละอองเลือดทั้งหมดถูกพลังปราณประหลาดดูดกลับเข้ามาหาหลงเฉิน มันหมุนวนรอบตัวเขาราวกับพายุสีแดง ก่อนจะซึมหายเข้าไปในรูขุมขนและดาบในมือ
“สดชื่น…” หลงเฉินหลับตาพริ้ม สูดดมกลิ่นคาวเลือดเข้าปอด “เลือดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อรากฐานขั้นปลาย… รสชาติดีกว่าพวกสวะเมื่อกี้เยอะ”
พลังปราณในร่างของเขาพุ่งสูงขึ้นทันที ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง บาดแผลเล็กน้อยตามร่างกายสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ปีศาจ! มันกินเลือดคน!”
ความหวาดกลัวเข้ากัดกินจิตใจของหน่วยพิทักษ์ที่เหลือ พวกมันเริ่มก้าวถอยหลัง ขาแข้งอ่อนแรง
“อย่าหยุด! ใครถอยข้าจะฆ่าล้างโคตร!” จ้าวฟางที่นั่งอยู่บนเสลี่ยงตะโกนขู่ด้วยความบ้าคลั่ง แม้ตัวมันเองจะหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดก็ตาม
“น่ารำคาญ…” หลงเฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองไปที่จ้าวฟาง “รอเดี๋ยวนะท่านลุงจ้าว ข้าขอเคลียร์ ‘ขยะ’ พวกนี้ก่อน”
หลงเฉินพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้รอรับการโจมตี แต่เป็นฝ่ายรุกไล่ดุจพยัคฆ์ร้ายในฝูงแกะ
“ระบำดาบสังหาร!”
ร่างของหลงเฉินเคลื่อนไหวพลิ้วไหวราวกับภูตพราย ท่ามกลางวงล้อมศัตรู เขาไม่ได้ฟันดาบด้ว
