ยท่าทางดุดัน แต่กลับดูเหมือนกำลังร่ายรำ ทุกท่วงท่าลื่นไหล ต่อเนื่อง และงดงาม
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
แต่ทุกครั้งที่ดาบสีแดงวาดผ่าน จะต้องมีหัวคนหลุดกระเด็น หรือแขนขาขาดสะบั้น หลงเฉินเคลื่อนที่ผ่านศัตรูคนแล้วคนเล่าราวกับเดินชมสวน ดาบในมือของเขาคมกริบจนตัดกระดูกและชุดเกราะหนาๆ ได้เหมือนตัดเต้าหู้
ไม่มีเสียงการปะทะของอาวุธอีกต่อไป มีเพียงเสียงเนื้อถูกเฉือนและเสียงร้องโหยหวนก่อนตาย
“ข้าบล็อกไว้ได้แล้ว! อ๊ากกก! ดาบข้าทำไมหัก!”
“อย่าเข้ามา! ปีศาจ! อั๊ก!”
ยอดฝีมือตระกูลจ้าวล้มตายลงใบไม้ร่วง หลงเฉินเดินผ่านใคร คนนั้นต้องตาย ศพแล้วศพเล่าแห้งเหี่ยวลงทันทีที่ล้มลง พื้นที่รอบตัวหลงเฉินกลายเป็นเขตแดนแห่งความตายที่รัศมีสีแดงปกคลุม
“ฮ่าๆๆๆ! บุฟเฟต์! นี่มันบุฟเฟต์ชัดๆ!”
เสียงของเจ้าเสี่ยวเฮยดังลั่นอย่างมีความสุขบนบ่าของหลงเฉิน มันอ้าปากกว้างสูดดมวิญญาณที่หลุดลอยออกมาจากร่างศพ พุงน้อยๆ ของมันป่องขึ้นเรื่อยๆ แสงสีทองบนกระดองเปล่งประกายเจิดจ้า
“เร็วเข้าเสี่ยวเฮย… กินให้ทัน ข้าฆ่าเร็วกว่าที่เจ้าเคี้ยวเสียอีก” หลงเฉินหยอกเย้าคู่หู ขณะที่มือยังคงตวัดดาบตัดหัวศัตรูคนที่สามสิบแปด
ภาพการสังหารหมู่นี้ สร้างความสยดสยอง