ให้กับชาวเมืองและกองกำลังอื่นๆ ที่ซุ่มดูอยู่ห่างๆ จนแข้งขาสั่น
“นั่นมัน… วิชาดาบอะไรกัน? ไม่มีความเมตตาเลยสักนิด!”
“เขาไม่ใช่คน… เขาคือเทพมรณะกลับชาติมาเกิด!”
เวลาผ่านไปเพียงชั่วก้านธูปไหม้หมดดอก
หน่วยพิทักษ์โลหิตห้าสิบนาย… ตายเรียบ!
ซากศพแห้งกรังนอนเกลื่อนกลาดเต็มลานหน้าคฤหาสน์ ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียวเปื้อนพื้น เพราะทั้งหมดถูกหลงเฉินและเสี่ยวเฮยดูดกลืนไปจนหมดสิ้น
หลงเฉินยืนอยู่ท่ามกลางกองศพ เขาค่อยๆ สะบัดดาบในมือ เลือดหยดสุดท้ายระเหยกลายเป็นไอสีแดงซึมเข้าสู่ผิวหนัง
วูบ!
แรงสั่นสะเทือนดังขึ้นในจุดตันเถียนอีกครั้ง
ระดับหลอมรวมปราณ… ขั้นที่ 2!
การสังหารหมู่ครั้งนี้ทำให้เขาเลื่อนระดับขึ้นอีกขั้น! พลังปราณที่เคยแห้งเหือดกลับมาเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเดิม รัศมีสีแดงรอบตัวเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้
หลงเฉินหันหน้าไปทางจ้าวฟางที่เหลือเพียงตัวคนเดียวบนเสลี่ยง
“เอาล่ะ…” หลงเฉินฉีกยิ้มกว้าง ฟันขาวสะอาดตัดกับใบหน้าที่เปื้อนเลือดดูน่าสยดสยอง “หมดตัวกวนใจแล้ว ทีนี้เรามาคุยกันดีๆ ได้หรือยังท่านลุง?”
จ้าวฟางตัวสั่นเทิ้มจนตกจากเสลี่ยงลงมาคลานกับพื้น ขาของมันไม่มีแรงแม้แต่จะยืน มันมองหลงเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย
