ชิญท่านตามมา!”
หลิวฟู่กุ้ยยิ้มแหย ๆ ก่อนเดินนำลงไปอย่างไม่รีรอ เพื่อแสดงความภักดี
ซูเฉินเดินตามไปโดยไม่พบกับดักหรือกลไกใด ๆ จนกระทั่งมาหยุดที่หน้าประตูเหล็กดำบานหนึ่ง
“คุณชายซู ที่นี่คือคลังสมบัติ! เพียงแต่หากข้าเปิดมันขึ้นมา เจ้าหอคงรู้ตัวทันที ท่านควรเร่งมือให้ไว!”
หลิวฟู่กุ้ยพูดด้วยสีหน้าลังเล พลางหยิบกุญแจออกมา
“เจ้าหอจะรู้ตัว? ดีเลย! เปิดเถอะ ตอนนี้เขากำลังไล่ล่าข้าอยู่ คงไม่กลับมาทันเวลาแน่!”
ดวงตาซูเฉินเปล่งประกาย กล่าวอย่างไม่แยแส
คลังสมบัติเป็นพื้นที่สำคัญแน่นอนว่าเจ้าหอต้องลงยันต์หรือวางค่ายกลไว้ หากถูกเปิดต้องมีสัญญาณแจ้งเตือนแน่
แต่ถึงเจ้าหอจะรู้ ซูเฉินก็หาได้หวั่นไม่ ตรงกันข้าม เขาอยากเห็นสีหน้าเจ้าหอในยามที่กลับมาพบว่าหอของตนถูกทำลายย่อยยับ คลังสมบัติก็ถูกกวาดเรียบ!
“ขอรับ!”
หลิวฟู่กุ้ยตอบรับอย่างเคารพ จากนั้นเสียบกุญแจไขประตูเหล็กดำ
โฮ่ก!
พลังวิญญาณอันเข้มข้นแผ่ออกมาแน่นหนาดุจสายหมอก ทำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นในทุกอณู
ซูเฉินก้าวเข้าสู่ภายในคลังสมบัติ
ภายในเป็นห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมา ผนังสองฝั่งวางชั้นหนังสือเรียงราย พื้นด้านล่างเต็มไปด้วยหีบสมบัตินานาชนิด
แต่สิ่งที่สะดุดตาซูเฉินที
