่ามาถือไว้ “ดี! ดีมาก! มีหลานเขยที่รู้ใจเช่นนี้ ข้าก็เบาใจ”
แต่ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ขัดกับท่วงทำนองดนตรีก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถงใหญ่ องครักษ์นับสิบคนที่ยืนขวางทางถูกแรงกดดันบางอย่างซัดจนกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง
ตึง!
ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงอย่างสง่าผ่าเผย เสื้อคลุมสีดำสนิทโบกสะบัดตามแรงเดิน กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทำให้อากาศที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นเหล้าและอาหารพลันหนาวเหน็บจนแขกเหรื่อต้องสั่นสะท้าน
“หลงเฉิน!?” จ้าวหยิงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจและแค้นเคือง “เจ้าสวะ! กล้าดียังไงบุกมาที่นี่ในวันเกิดท่านพ่อ!”
จ้าวฟางลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ “หลงเฉิน… ตระกูลหลงของเจ้าสิ้นไร้ไม้ตอกถึงขนาดต้องส่งลูกชายมาป่วนงานเลี้ยงเชียวรึ? หรือเจ้าอยากจะมาขอขมาข้าเพื่อขอยกเลิกการประลองเป็นตายในอีกหกวัน?”
หลงเฉินหยุดยืนอยู่ใจกลางห้องโถง ท่ามกลางวงล้อมของยอดฝีมือตระกูลจ้าวที่ชักดาบออกมาเตรียมพร้อม เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย
“ขอขมา? ท่านลุงจ้าว ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไป” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบแต่ชัดเจน “ข้ามาที่นี่… เพื่
