อนำ ‘ของขวัญวันเกิด’ มามอบให้ท่านด้วยตัวเองต่างหาก”
“ของขวัญ?” จ้าวฟางหรี่ตาลง “ขยะอย่างเจ้าจะมีของมีค่าอะไรมามอบให้ข้า?”
หลงเฉินยกมือขวาขึ้นมา ในมือนั้นมีห่อผ้าสีเลือดที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีคล้ำหยดลงบนพรมแดงหรูหราทีละหยด… หยด… หยด… เขาสะบัดมือเหวี่ยงห่อผ้านั้นลอยผ่านอากาศไปตกลงบนโต๊ะอาหารต่อหน้าจ้าวฟางพอดี
ตุบ!
ห่อผ้าคลายออกตามแรงเหวี่ยง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน…
มันคือศีรษะของชายหนุ่มที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสยดสยอง ดวงตาเบิกโพลงค้างราวกับเห็นนรกอยู่ตรงหน้า ผิวหนังแห้งกรังเหมือนมัมมี่แต่เค้าโครงใบหน้านั้น… ไม่มีใครในที่นี้จำไม่ได้!
“ผิงเอ๋อ!!!”
จ้าวฟางแผดร้องเสียงหลงราวกับสัตว์ป่าถูกเชือด เขาโผเข้าไปตะครุบศีรษะลูกชายมาไว้ในอ้อมอก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโศกเศร้าที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นอันคลุ้มคลั่ง
“เจ้า… เจ้าฆ่าผิงเอ๋อ! เจ้าฆ่าลูกข้า!”
แขกในงานต่างพากันแตกตื่น หวาดผวาจนหน้าซีดเผือด ไม่มีใครคาดคิดว่าหลงเฉินจะกล้าหาญและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ การส่งหัวลูกชายมาให้พ่อในวันเกิด… นี่มันคือการประกาศสงครามที่ไร้ทางประนีประนอม!
“ฆ่ามัน! สับมันเป็นหมื่นชิ้น!” จ้าวฟางคำรามลั่น พลังปราณระดับ ‘หลอมรวม ขั้น