ตอนที่ 18: ความสิ้นหวังของนายน้อย
ผืนป่าหมอกอสูรยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงครูดคราดของร่างกายที่ลากถูไปกับพื้นดินหยาบกร้าน
“แฮ่ก... แฮ่ก... ข้าต้องรอด… ข้าต้องรอด…”
จ้าวผิง นายน้อยอัจฉริยะแห่งตระกูลจ้าว บัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนนที่ถูกรถม้าทับ แขนขวาห้อยรุ่งริ่ง ข้อเท้าทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูปจนกระดูกขาวโพลนแทงทะลุเนื้อออกมา เขาใช้เพียงศอกซ้ายและเข่าที่เต็มไปด้วยแผลถลอก ตะเกียกตะกายลากสังขารตัวเองไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล
ความเจ็บปวดแสนสาหัสกัดกินทุกอณูขุมขน แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับ “ความกลัว” ที่เกาะกุมหัวใจ
ภาพของปีศาจในคราบมนุษย์ที่สังหารลูกน้องของเขาอย่างเลือดเย็น และหักแขนขาเขาเล่นราวกับหักกิ่งไม้ ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ
“อีกนิดเดียว… อีกนิดเดียวก็จะถึงถนนใหญ่…” จ้าวผิงกัดฟันแน่นจนเลือดซึมไรฟัน ดวงตาที่พร่ามัวมองเห็นแสงจันทร์ส่องสว่างที่ชายป่าอยู่ลิบๆ นั่นคือเส้นชัย คือความหวังเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจของเขา
ขอเพียงไปถึงถนนใหญ่ได้ ก็จะมีหน่วยลาดตระเวนของตระกูลจ้าวผ่านมา เขาจะรอด! และเขาจะกลับไปฟ้องท่านลุง ให้ยกกองทัพมาถลกหนังไอ้สวะหลงเฉิน