นั่นทั้งเป็น!
กรอบ...
เสียงเหยียบกิ่งไม้แห้งดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง
หัวใจของจ้าวผิงหยุดเต้นไปชั่วขณะ ขนทั่วร่างลุกชัน เขาหยุดคลาน ค่อยๆ หันคอที่แข็งเกร็งกลับไปมองด้วยความหวาดระแวง
ความว่างเปล่า… ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงความมืดของแมกไม้และเงาตะคุ่มที่ไหววูบตามแรงลม
“ข้าคงหลอนไปเอง… มันปล่อยข้าแล้ว… มันต้องการให้ข้าไปส่งข่าว…” จ้าวผิงปลอบใจตัวเอง พยายามรวบรวมสติแล้วหันกลับมาคลานต่อ
แต่ทันทีที่เขาหันหน้ากลับมา…
ปลายรองเท้าสีดำคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ห่างจากปลายจมูกเขาเพียงคืบ!
จ้าวผิงเบิกตาถลน ค่อยๆ ไล่สายตามองขึ้นไปตามขากางเกง จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่มองลงมาราวกับมองมดปลวก
“จะรีบไปไหนรึ… นายน้อยจ้าว?”
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูขบขัน หลงเฉินยืนกอดอกพิงต้นไม้ ขวางทางหนีของเขาไว้อย่างสมบูรณ์
“อะ… ไอ้… ปีศาจ…” จ้าวผิงละล่ำละลัก เสียงแหบแห้ง “จะ… เจ้าสัญญาแล้ว! เจ้าบอกว่าจะปล่อยข้าไปเป็นพยาน! เจ้าบอกว่าจะไม่ฆ่าข้า!”
“สัญญา?” หลงเฉินเลิกคิ้ว แสร้งทำหน้าครุ่นคิด “อืม… ข้าจำได้ว่าข้าพูดว่า ‘ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า… อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้’ ซึ่งคำว่า ‘ตอนนี้’ ของ
