ข้า มันหมายถึงเมื่อห้านาทีที่แล้ว”
“และตอนนี้…” หลงเฉินย่อตัวลงมานั่งยองๆ จ้องตาจ้าวผิงในระยะประชิด “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
“ม่ายยยยยย!”
จ้าวผิงกรีดร้องลั่น รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายใช้ศอกดันพื้นพยายามถอยหลังหนี แต่หลงเฉินเพียงแค่ยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะที่หน้าผากของจ้าวผิงเบาๆ
ตุบ!
ร่างของจ้าวผิงหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นทันที ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ เขาดิ้นพราดๆ เหมือนแมลงสาบหงายท้อง น้ำตาและน้ำมูกไหลพรากเปรอะเปื้อนใบหน้า
“อย่าฆ่าข้า! ข้ากราบล่ะ! ข้ายอมเป็นขี้ข้าเจ้า! ข้าจะมอบสมบัติทั้งหมดของตระกูลจ้าวให้เจ้า!” จ้าวผิงร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช ศักดิ์ศรีนายน้อยผู้ยิ่งใหญ่ไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป
หลงเฉินส่ายนิ้วไปมา “จุ๊ๆๆ… ข้าไม่ต้องการขี้ข้าพิการ และสมบัติของตระกูลเจ้า… เดี๋ยวข้าไปหยิบเอาเองก็ได้”
“สิ่งที่ข้าต้องการจากเจ้าจริงๆ… คือ ‘เลือด’ ของเจ้าต่างหาก”
แววตาของหลงเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ กลิ่นอายมังกรอสูรแผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง จ้าวผิงรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจจนหายใจไม่ออก
“เลือดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อรากฐานขั้น 8… แถมยังกินสมุนไพรดีๆ มาตั้งแต่เด็ก รสชาติคงจะกลมกล่อมไม่เลว” ห
