ลงเฉินแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ท่าทางราวกับนักชิมไวน์ที่กำลังพิจารณาขวดไวน์ชั้นเลิศ
“ปีศาจ… แกมันไม่ใช่คน! แกมันสัตว์นรก!” จ้าวผิงด่าทอด้วยความสิ้นหวัง เขาพยายามรวบรวมพลังปราณที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อระเบิดชีพจรตัวเอง ยอมตายดีกว่าถูกปีศาจตนนี้กิน
“คิดจะฆ่าตัวตาย?” หลงเฉินแค่นเสียง “ต่อหน้าข้า… แม้แต่ความตาย เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์เลือก”
ฉึก!
หลงเฉินสะบัดมือ เข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งเข้าปักที่จุดตันเถียนของจ้าวผิงอย่างแม่นยำ ตัดขาดการไหลเวียนของพลังปราณทันที จ้าวผิงตัวแข็งทื่อ ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ทำได้เพียงกลอกตาไปมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
หลงเฉินลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปเหยียบที่อกของจ้าวผิง แล้วก้มลงวางฝ่ามือขวาทาบที่กลางหน้าผากของเหยื่อ
“เอาล่ะ… ถึงเวลาอาหารค่ำ”
เคล็ดวิชามังกรอสูรกลืนโลหิต… สังเวย!
วูบ!!
แรงดูดมหาศาลระเบิดออกจากฝ่ามือของหลงเฉิน ร่างกายของจ้าวผิงกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เลือดในกายทุกหยดถูกกระชากให้ไหลย้อนทิศทาง มุ่งตรงสู่ศีรษะและไหลเข้าสู่ฝ่ามือของเพชฌฆาต
“อึก... อื้อ… อ๊ากกกก!”
จ้าวผิงพยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงไม่อาจเล็ดลอดออกมาได้ เพราะกล้ามเนื้อลำคอแห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว เขาทำได้เพียงจ้องม
