องดวงตาอำมหิตของหลงเฉินที่อยู่เหนือร่าง ภาพสุดท้ายในชีวิตของอัจฉริยะตระกูลจ้าว คือใบหน้าของ “ขยะ” ที่เขารังเกียจ กำลังดูดกลืนชีวิตของเขาไปทีละน้อย
ผิวหนังที่เคยเต่งตึงเริ่มเหี่ยวย่นติดกระดูก ดวงตาที่เคยสดใสขุ่นมัวและยุบลงไปในเบ้า เส้นผมร่วงกราว ร่างกายบิดเบี้ยวราวกับกิ่งไม้แห้ง
ภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างของจ้าวผิงก็แปรสภาพเป็นมัมมี่แห้งกรัง สิ้นใจตายคาที่ด้วยความทรมานและความเคียดแค้นที่ฝังลึกไปถึงวิญญาณ
หลงเฉินชักมือกลับ พ่นลมหายใจร้อนระอุออกมาเป็นไอสีแดง พลังปราณในร่างของเขาพุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก
ปัง!
เสียงระเบิดดังขึ้นภายในจุดตันเถียนของหลงเฉิน
ระดับก่อรากฐาน… ขั้นที่ 6!
ระดับก่อรากฐาน… ขั้นที่ 7!
เลือดอันเข้มข้นของจ้าวผิง ผสานกับผลหัวใจโลหิตที่เขากินเข้าไปก่อนหน้านี้ ช่วยทะลวงระดับพลังของเขาให้พุ่งขึ้นถึงสองขั้นติดต่อกัน!
“อืม… รสชาติไม่เลว” หลงเฉินกำหมัดแน่น สัมผัสถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นมหาศาล เกล็ดมังกรที่แขนขวาลามขึ้นมาจนถึงหัวไหล่ และเริ่มมีเกล็ดจางๆ ปรากฏที่หน้าอกซ้าย “เลือดของพวกอัจฉริยะนี่มันบำรุงดีจริงๆ”
“เฮ้! แบ่งข้าบ้างสิโว้ย! เจ้ากินคนเดียวอีกแล้ว!”
เสียงโวยวายของเสี
