่ยวเฮยดังขึ้น พร้อมกับหินสีดำที่สั่นดุ๊กดิ๊กอยู่ในอกเสื้อ หลงเฉินหัวเราะเบาๆ ล้วงเจ้าหินดำออกมา
“ไม่ต้องห่วง… ข้าเหลือส่วนที่ ‘อร่อย’ ที่สุดไว้ให้เจ้า”
หลงเฉินวางหินสีดำลงบนหน้าอกของซากศพจ้าวผิง แม้เลือดจะแห้งไปแล้ว แต่ “แก่นพลังวิญญาณ” ที่ยังตกค้างอยู่คืออาหารชั้นเลิศสำหรับสัตว์อสูร
เจ้าเสี่ยวเฮยดูดซับพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายของจ้าวผิงเข้าไป รอยร้าวบนเปลือกหินลั่นดัง เปรี๊ยะ! แสงสีทองส่องลอดออกมาเจิดจ้ากว่าทุกครั้ง
“อา… ฟิน! พลังวิญญาณของพวกขี้แพ้นี่มันช่างหอมหวาน!” เสี่ยวเฮยครางอย่างมีความสุข “ข้ารู้สึกได้… อีกนิดเดียว… อีกนิดเดียวข้าก็จะออกมาได้แล้ว!”
หลงเฉินเก็บหินดำกลับเข้าที่ แล้วก้มมองซากศพของจ้าวผิงเป็นครั้งสุดท้าย
“ข้าบอกว่าจะปล่อยเจ้าไปเป็นพยาน…” หลงเฉินแสยะยิ้มอำมหิต “แต่ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าต้องมีชีวิตกลับไปนี่?”
เขาชักมีดสั้นสนิมเขรอะออกมา
“ศีรษะของเจ้า… จะทำหน้าที่ ‘พยาน’ ได้ดีกว่าคำพูดของเจ้าเสียอีก”
ฉัวะ!
หลงเฉินลงมือตัดศีรษะของจ้าวผิงที่ใบหน้ายังคงบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวออกมา แล้วหาผ้ามาห่อไว้อย่างลวกๆ
“ของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับผู้นำตระกูลจ้าว… หวังว่าเขาจะชอบ”
หลงเฉินผูก
