ตอนที่ 17: สังหารหมู่กลางป่า
เสียงคำรามกึกก้องของลูกสมุนตระกูลจ้าวสองคนสุดท้าย ดังประสานกับเสียงเสียดสีของใบไม้แห้ง พวกมันพุ่งเข้าใส่หลงเฉินด้วยความบ้าคลั่งที่เกิดจากความหวาดกลัวสุดขีด ดาบยาวในมือถูกง้างจนสุดแขน พลังปราณระดับก่อรากฐานขั้นที่ 6 ถูกรีดเร้นออกมาห่อหุ้มคมดาบจนเปล่งแสงสีขาวขุ่น
“ตายซะ! ไอ้ปีศาจ!”
คมดาบทั้งสองเล่มพุ่งเป้าไปที่ลำคอและหัวใจของหลงเฉินพร้อมกัน เป็นการโจมตีประสานที่ฝึกฝนมาอย่างดี หากเป็นจอมยุทธ์ทั่วไปคงยากจะหลบพ้น แต่สำหรับหลงเฉิน… ภาพตรงหน้าเชื่องช้าราวกับภาพที่ถูกหยุดเวลา
“วิชาดาบไร้ราคา… ท่าเท้าเต็มไปด้วยช่องโหว่”
หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีแดงฉานวาวโรจน์ เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว แต่กลับก้าวสวนเข้าไปหาคมดาบด้วยท่า “ก้าวย่างมังกรท่องเมฆา”
ฟึ่บ!
ร่างของเขาไหววูบกลายเป็นเงาเลือนราง ลอดผ่านช่องว่างระหว่างดาบสองเล่มไปอย่างเหลือเชื่อ คมดาบฟันถูกเพียงอากาศธาตุ
“อะไรกัน!” ลูกสมุนทั้งสองเบิกตากว้าง
ยังไม่ทันที่พวกมันจะชักดาบกลับ หลงเฉินก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงกลางระหว่างพวกมันทั้งสองคน แขนทั้งสองข้างกางออก มือแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บมังกรที่แข็งแกร่งและแหลมคม
“หลับให้สบาย