หนีตายด้วยความทุลักทุเล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไปตามพื้นดิน เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองปีศาจตนนั้นอีกเลย
หลงเฉินมองดูภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับไปมองความมืดของป่า
“เสี่ยวเฮย… เตรียมตัว”
“เตรียมตัว? เตรียมตัวทำไม? กินเสร็จแล้วไม่ใช่รึ?” เจ้าหินดำถามอย่างงุนงง
“กลิ่นเลือดคละคลุ้งขนาดนี้… เจ้าคิดว่าจะมีแค่เรากลุ่มเดียวรึที่ได้กลิ่น?”
ดวงตาของหลงเฉินวาวโรจน์
“คืนนี้ยังอีกยาวไกล... และข้ายังไม่อิ่ม”
(จบบทที่ 17)