! ช่วยด้วย!”
หลงเฉินเหยียบข้อเท้าซ้ายซ้ำอีกข้าง
“นั่นสำหรับที่เจ้าเคยรังแกข้าในอดีต”
จากนั้น หลงเฉินก้มลงไป คว้าข้อมือขวาของจ้าวผิงขึ้นมา มือข้างที่เคยถือดาบอย่างภาคภูมิใจ
“และมือข้างนี้… สำหรับความอวดดีของเจ้าในวันนี้”
หลงเฉินหักข้อมือจ้าวผิงอย่างช้าๆ ให้มันรับรู้รสชาติความเจ็บปวดทุกวินาที
จ้าวผิงสลบเหมือดไปเพราะความเจ็บปวด แต่หลงเฉินก็ตบหน้าเรียกสติให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ต้องการให้เหยื่อหลับใหล เขาต้องการให้มันตื่นรู้ถึงความกลัว
“ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า…” หลงเฉินกระซิบข้างหูจ้าวผิงที่นอนหายใจรวยริน น้ำตาไหลพราก “อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้”
“เจ้าจะเป็นพยานปากเอก... กลับไปบอกจ้าวฟาง บอกทุกคนในตระกูลจ้าว ว่า ‘ราชันย์’ ได้กลับมาแล้ว และใครก็ตามที่ขวางทางข้า… จุดจบของมันจะไม่สวยงามเหมือนลูกน้องเจ้าพวกนี้”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบ “ผลหัวใจโลหิต” ที่ยังคงวางอยู่อย่างปลอดภัยบนโขดหิน เก็บมันใส่ย่ามอย่างทะนุถนอม
“ไปซะ… คลานกลับไปเหมือนสุนัขที่เจ้าเป็น”
หลงเฉินเตะร่างของจ้าวผิงเบาๆ ให้กลิ้งไปทางทิศที่ตั้งเมืองหมอกเมฆา
จ้าวผิงที่แขนขาหัก สภาพปางตาย ต้องใช้ข้อศอกและหัวเข่าที่เหลืออยู่ ตะเกียกตะกายคลาน
