กระอักน้ำดีและเลือดออกมาคำโต ร่างปลิวกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง
โครม!
ร่างของนายน้อยผู้ยิ่งใหญ่ร่วงลงมากองกับพื้น สภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาพยายามจะยันกายลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยทำให้เขาลุกไม่ขึ้น พลังปราณในร่างแตกซ่านควบคุมไม่ได้
หลงเฉินเดินเข้าไปหาช้าๆ เสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งดังกรอบแกรบ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย
“ยะ… อย่า… อย่าฆ่าข้า…” จ้าวผิงละล่ำละลัก ร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ “ข้ายอมแล้ว! ข้าจะให้เงินเจ้า! ให้สมุนไพร! ให้ทุกอย่าง! อย่าฆ่าข้า!”
หลงเฉินหยุดยืนค้ำหัวจ้าวผิง มองต่ำลงมาด้วยสายตาดูแคลน
“เงินทอง… สมบัติ… ของพวกนั้นข้าหาเองได้” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “แต่สิ่งที่ข้าต้องการจากเจ้า… มันมีค่ามากกว่านั้น”
“เจ้า… เจ้าต้องการอะไร?” จ้าวผิงถามด้วยความหวังอันริบหรี่
“ข้าต้องการให้เจ้าเป็น ‘จดหมายเหตุ’ ที่มีชีวิต”
กร๊อบ!
“อ๊ากกกกกก!”
หลงเฉินเหยียบลงไปที่ข้อเท้าขวาของจ้าวผิง แล้วบดขยี้จนกระดูกแหลกละเอียด จ้าวผิงดิ้นพราดๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วป่า
“นั่นสำหรับที่เจ้าเคยด่าพ่อข้า”
กร๊อบ!
“อ๊ากกกกก! แม่จ๋า
