ฐาน ขั้น 8’ พลังลมปราณธาตุลมหมุนวนรอบตัวจนใบไม้แห้งปลิวว่อน
“ข้าคือจ้าวผิง! อัจฉริยะแห่งตระกูลจ้าว! ข้าจะไม่มาตายด้วยน้ำมือขยะอย่างแก! เพลงดาบวายุคลั่ง… ผ่าเวหา!”
จ้าวผิงกระโดดลอยตัวขึ้นสูง ตวัดดาบฟันลงมาสุดแรงเกิด คลื่นพลังปราณคมกริบก่อตัวเป็นรูปจันทร์เสี้ยว พุ่งเข้าใส่หลงเฉินด้วยความเร็วสูง หมายจะผ่าร่างให้แยกเป็นสองซีก
หลงเฉินเงยหน้ามองคลื่นดาบนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“ก่อรากฐานขั้น 8… มีดีแค่นี้เองรึ?”
หลงเฉินไม่หลบ เขากำหมัดขวาแน่น เกล็ดมังกรสีแดงเข้มเปล่งแสงจ้าขึ้นมาคลุมทั่วทั้งแขนขวา เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องออกมาจากร่างกายของเขา
“หมัดมังกรทลายภูผา!”
เปรี้ยง!!
หลงเฉินชกหมัดเปล่าๆ สวนเข้าไปปะทะกับคลื่นดาบวายุโดยตรง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นพลังลมถูกหมัดมังกรทำลายจนแตกกระจายกลายเป็นเศษพลังงาน
“บ้าน่า!” จ้าวผิงเบิกตาถลน คลื่นดาบไม้ตายของเขาถูกทำลายด้วยหมัดเปล่า?
ยังไม่ทันที่เท้าของจ้าวผิงจะแตะพื้น ร่างเงาสีดำก็พุ่งทะลุกลุ่มควันเข้ามาประชิดตัวเขาแล้ว
ผัวะ!
หมัดซ้ายของหลงเฉินกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของจ้าวผิงเต็มแรง
“อั๊ก!”
จ้าวผิงตัวงอเป็นกุ้ง
