ิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
จ้าวผิง นายน้อยแห่งตระกูลจ้าว ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังวางมาดหยิ่งยโส บัดนี้ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดาบยาวในมือสั่นระริกจนได้ยินเสียงกระทบกับปลอกดาบ
ลูกน้องสี่คน… ยอดฝีมือระดับก่อรากฐานขั้น 6… ถูกฆ่าตายภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป! แถมวิธีการฆ่ายังโหดเหี้ยมผิดมนุษย์!
“จะ… เจ้า… เจ้ามันไม่ใช่คน…” จ้าวผิงถอยหลังกรูด ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “วิชามาร! เจ้าใช้วิชามาร! สำนักฝ่ายธรรมะจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
หลงเฉินสะบัดเลือดที่ติดมือทิ้ง เดินย่างสามขุมเข้าไปหาจ้าวผิงช้าๆ ทุกย่างก้าวแผ่แรงกดดันที่หนักอึ้งราวกับภูเขาถล่มทับ
“มารงั้นรึ?” หลงเฉินแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้จ้าวผิงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ “ตระกูลจ้าวของเจ้า กดขี่ข่มเหงชาวเมือง ฆ่าคนชิงทรัพย์ แย่งชิงสตรี… การกระทำพวกนั้นเรียกว่า ‘เทพ’ งั้นสิ?”
“ในโลกนี้ไม่มีมารไม่มีเทพ… มีแต่ผู้แข็งแกร่งและผู้อ่อนแอ”
“และตอนนี้… ข้าคือผู้แข็งแกร่ง ส่วนเจ้า… คืออาหาร”
“อย่าเข้ามานะเว้ย!”
จ้าวผิงกรีดร้องด้วยความสติแตก ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง เขาระเบิดพลังปราณทั้งหมดที่มี ระดับ ‘ก่อราก
