วามหิวกระหายออกมาอย่างชัดเจน
“เจ้านี่ก็ตะกละไม่แพ้ข้าเลยนะ…” หลงเฉินหยิบหินสีดำออกมา วางมันลงบนซากกองเลือดของจ่าฝูงหมาป่า
วูบ!
ทันทีที่สัมผัสเลือด หินสีดำก็เกิดแรงดูดมหาศาล เลือดที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นถูกดูดเข้าไปในหินจนเกลี้ยง รอยร้าวบนผิวหินขยายกว้างขึ้นอีกนิด และมีเสียง ‘กึกๆ’ ดังออกมาจากข้างใน เหมือนตัวอะไรบางอย่างกำลังเคาะเปลือกไข่
“กินเข้าไปให้เยอะๆ เจ้าตัวแสบ” หลงเฉินลูบหินเบาๆ “พวกเราต้องใช้พลังอีกมาก เพื่อรับมือกับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง”
หลงเฉินเก็บหินเข้าอกเสื้อ แล้วเงยหน้ามองลึกเข้าไปในป่า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะ จิตสังหารเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจนแมลงในบริเวณนั้นเงียบเสียงลง
“แค่หมาป่าระดับ 1 ยังไม่พอ… ข้าต้องการเลือดที่เข้มข้นกว่านี้”
“ข้าต้องการสัตว์อสูรระดับ 2… หรือไม่ก็ ‘มนุษย์’ ที่ระดับพลังสูงๆ สักหน่อย”
รอยยิ้มอำมหิตปรากฏบนใบหน้า หลงเฉินกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ แล้วพุ่งทะยานหายเข้าไปในส่วนลึกของป่าหมอกอสูร ทิ้งไว้เพียงตำนานเล่าขานถึง “ปีศาจดูดเลือด” ที่จะทำให้เหล่านักล่าในป่าต้องขวัญผวาในค่ำคืนนี้
การล่าที่แท้จริง… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!
(จบบทที่ 14)
