ตอนที่ 15: “ไข่ดำ” เริ่มพูด
ป่าหมอกอสูรยามราตรีนั้นเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของ “ผู้ล่า” และเสียงใบไม้ไหวเสียดสีกันยามลมพัดผ่าน
ตูม!
ความเงียบสงบถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อร่างมหึมาของสัตว์อสูรขนาดเท่ารถม้าถูกซัดกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นลงมาทั้งต้น
“โฮก!!”
เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว ดังมาจาก “หมีเกราะเหล็ก” สัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นต้น ผิวหนังของมันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ขนสีดำสนิทแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ แต่มันกลับกำลังถอยร่นด้วยความหวาดกลัวต่อมนุษย์ตัวจ้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า
หลงเฉินสะบัดข้อมือขวาไล่ความชาหนึบ เกล็ดมังกรสีแดงเข้มที่ปกคลุมท่อนแขนของเขาส่องแสงวาวโรจน์ ไอความร้อนระอุแผ่ออกมาจากร่างกายจนหมอกรอบตัวระเหยกลายเป็นไอ
“ผิวหนาใช้ได้…” หลงเฉินแสยะยิ้ม “แต่ก็ยังหนาไม่พอกันหมัดของข้า”
เจ้าหมีเกราะเหล็กคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่หลงเฉินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความบ้าคลั่ง กรงเล็บขนาดใหญ่ตะปบลงมาหมายจะขยี้ศีรษะศัตรูให้แหลกเหลว
“ช้าไป”
หลงเฉินไม่หลบ เขาก้าวเท้าสวนเข้าไปตรงๆ รวบรวมพลังปราณและพละกำลังของกายามังกรไว้ที่หมัดขวา แล้วชกสวนขึ้นไปที่ใต้คางของมันเต็มแ
