รง
เปรี้ยง!
เสียงกระดูกแตกดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหมีเกราะเหล็กหนักกว่าพันชั่งลอยละลิ่วขึ้นฟ้า คอของมันบิดงอผิดรูป ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นดินจนแผ่นดินสะเทือน เลือดสีแดงคล้ำทะลักออกจากปากและจมูก สิ้นใจตายคาที่ในหมัดเดียว
“ระดับ 2 ขั้นต้น… เลือดน่าจะเข้มข้นพอสมควร”
หลงเฉินเดินเข้าไปหาซากหมีอย่างใจเย็น เขาคุกเข่าลงข้างๆ วางมือทาบลงบนอกของมัน เตรียมจะใช้วิชากลืนโลหิตเพื่อดูดซับพลังชีวิตมาเสริมแกร่ง
ทว่า… ทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสเลือด
วูบ!
ความร้อนสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากอกเสื้อของเขาอย่างรุนแรง ราวกับมีถ่านไฟแดงๆ แนบเนื้อ หลงเฉินสะดุ้งเล็กน้อย ล้วงมือเข้าไปหยิบ “หินสีดำ” หรือไข่ปริศนาออกมา
เจ้าหินดำสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งกว่าตอนที่อยู่ตลาดของเก่า มันส่งเสียง วึ้งๆ ถี่รัวราวกับกำลังประท้วง
“อะไรของเจ้า? หิวอีกแล้วรึ?” หลงเฉินขมวดคิ้ว “รอประเดี๋ยว ข้าขอดูดซับพลังส่วนใหญ่ก่อน เหลือเศษๆ แล้วจะแบ่งให้”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก้องในหัวของหลงเฉิน เสียงนั้นฟังดูแหบห้าว เหมือนเสียงเด็กผู้ชายที่พยายามดัดเสียงให้ดูแก่และน่าเกรงขาม แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโอหังและกวนประสาทถึงขีดสุด
“ไอ้โง่!
