ตอนที่ 14: ป่าหมอกอสูร
หลังจากกอบโกยกำไรมหาศาลและสร้างความพินาศทางการเงินให้แก่ตระกูลจ้าว หลงเฉินไม่ได้กลับไปพักผ่อนเสวยสุขที่ตระกูลหลง เขารู้ดีว่าเงินทองเป็นเพียงปัจจัยภายนอก แต่ “พลัง” ที่แท้จริงต่างหากคือสิ่งที่จะกำหนดชะตากรรมของเขาในโลกใบนี้
ท้องฟ้าเหนือเมืองหมอกเมฆาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงยามอัสดง หลงเฉินในชุดรัดกุมสีดำสนิท สะพายย่ามใส่สมุนไพรและมีดสั้นคู่ใจ เดินมุ่งหน้าออกจากประตูเมืองทิศเหนือ มุ่งสู่เขตพื้นที่อันตรายที่ผู้คนทั่วไปต่างหวาดกลัว
“ป่าหมอกอสูร”
ป่าดงดิบขนาดมหึมาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี เป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์อสูรดุร้ายนับหมื่นชนิด กลิ่นอายความตายและเสียงคำรามที่ดังแว่วออกมาจากชายป่า เพียงพอที่จะทำให้คนขวัญอ่อนเข่าทรุด
แต่สำหรับหลงเฉิน… ที่นี่คือ “ห้องอาหาร” ชั้นเลิศ
“ทรัพยากรที่ข้าต้องการที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่สมุนไพร ไม่ใช่หินปราณ… แต่เป็นเลือดสดๆ ที่อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต”
หลงเฉินก้าวเท้าเข้าไปในเขตป่า ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับไอหมอกเย็นยะเยือก สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเขาก็ตื่นตัว เส้นเลือดทั่วร่างเต้นตุบๆ ตอบรับกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยจางๆ ในอากาศ
แกรก…
เสียงกิ่งไม้หักดัง