ขึ้นเบาๆ ทางด้านขวา
หลงเฉินหยุดเดิน ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยังพุ่มไม้รกทึบ
“ออกมาเถอะ… ข้ารู้ว่าพวกแกหิว”
สิ้นเสียงคำรามต่ำๆ ฝูงสัตว์อสูรที่มีดวงตาสีเขียวเรืองแสงก็นับสิบคู่ก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด พวกมันคือ “หมาป่าวายุ” สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้นปลาย ที่ขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็วและการล่าเป็นฝูง เขี้ยวขาววับน้ำลายยืดไหลย้อย พวกมันมองหลงเฉินเป็นเพียงอาหารมื้อค่ำอันโอชะ
“สิบสองตัว…” หลงเฉินนับจำนวนอย่างใจเย็น “ปริมาณกำลังดีสำหรับเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย”
โฮก!
จ่าฝูงหมาป่าส่งสัญญาณโจมตี หมาป่าสามตัวแรกพุ่งกระโจนเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกันจากสามทิศทาง กรงเล็บแหลมคมตะปบเข้าที่ลำคอและหน้าอกด้วยความเร็วปานสายฟ้า
ทว่า… สายฟ้าที่เร็วกว่าคือหลงเฉิน
ฉัวะ!
ไม่มีใครมองทันว่าหลงเฉินชักมีดออกมาตอนไหน รู้ตัวอีกที ประกายแสงสีเงินก็วาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งที่งดงามและอำมหิต
ร่างของหมาป่าสองตัวแรกร่วงลงพื้นในสภาพถูกผ่าครึ่งซีก เลือดสดๆ ทะลักออกมาดั่งท่อน้ำแตก ส่วนตัวที่สามถูกมือซ้ายของหลงเฉินคว้าหมับเข้าที่ลำคอ
“เอ๋ง!”
มันร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรน แต่แรงบีบของหลงเฉินนั้นมหาศาลราวยักษ์มาร
“มาเป็นพลัง
