ให้ข้าซะ!”
หลงเฉินคำรามต่ำ กระตุ้นเคล็ดวิชา “มังกรอสูรกลืนโลหิต”
ทันใดนั้น ฉากสยองขวัญก็บังเกิดขึ้น ฝ่ามือของหลงเฉินเปล่งแสงสีแดงฉาน เลือดในกายของหมาป่าวายุถูกดูดซับผ่านเกล็ดผิวหนังของหลงเฉินอย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันกระตุกเกร็ง เหี่ยวแห้งลงในพริบตาจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก
หลงเฉินเหวี่ยงซากแห้งกรังทิ้งไป แล้วหันกลับมามองฝูงหมาป่าที่เหลือที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“กลัวงั้นรึ? สายไปแล้ว… ในป่าแห่งนี้ ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ มันคือกฎธรรมชาติ”
หลงเฉินพุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงหมาป่า ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ แต่ในฐานะ “ผู้ล่า” ที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
การฆ่าล้างบางดำเนินไปอย่างรวดเร็วและโหดร้าย หลงเฉินไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิจิตรพิสดาร เขาใช้เพียงสัญชาตญาณดิบ การเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าถูกตัดทิ้ง ทุกการโจมตีเล็งไปที่จุดตาย และทุกศพที่ล้มลงจะถูกดูดกลืนโลหิตจนหมดสิ้น
ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป (ประมาณ 15 นาที) ซากหมาป่านับสิบตัวนอนเกลื่อนกลาดในสภาพแห้งเหี่ยว
หลงเฉินยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน เลือดอสูรจำนวนมากที่ดูดซับเข้ามา กำลังเดือดพล่านและถูกหลอมรวมเข้ากั
