หยุดมือเดี๋ยวนี้นะโว้ย!”
หลงเฉินชะงักกึก หันซ้ายหันขวาทันที จิตสัมผัสแผ่ออกไปรอบทิศทาง
“ใคร! ใครพูด!?”
“มองหาบิดาเจ้าที่ไหน! ข้าอยู่นี่! ในมือเจ้านี่แหละ ไอ้ตาถั่ว!”
หลงเฉินก้มลงมองหินสีดำในมือด้วยความตกตะลึง แม้เขาจะเป็นอดีตจักรพรรดิเซียนที่ผ่านโลกมามาก แต่การโดนก้อนหินด่าว่าเป็น “ไอ้ตาถั่ว” ก็ทำให้เขาอดคิ้วกระตุกไม่ได้
“เจ้า… พูดได้?”
“แน่นอนสิวะ! ข้าคือสัตว์เทพผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรสะท้านภพ! การพูดภาษามนุษย์มันเรื่องขี้ผง!” เสียงในหัวตอบกลับอย่างหยิ่งยโส “เลิกถามมากความได้แล้ว! รีบเอามือสกปรกของเจ้าออกจากอาหารของข้าเดี๋ยวนี้! เลือดหมีเกราะเหล็กตัวนี้ ข้าจองแล้ว!”
หลงเฉินหรี่ตาลง แทนที่จะตกใจ เขากลับรู้สึกหมั่นไส้เจ้าก้อนหินนี่ขึ้นมาตงิดๆ
“จอง?” หลงเฉินแค่นเสียง “ข้าเป็นคนลงแรงฆ่ามัน เจ้าเป็นแค่ก้อนหินที่เกาะอกเสื้อข้ามาเฉยๆ มีสิทธิ์อะไรมาจอง?”
“สิทธิ์ของบิดาไง!” เจ้าหินดำตะคอก “ข้ากำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว ต้องการพลังงานมหาศาล ถ้าเจ้าแบ่งเลือดให้ข้า ข้าสัญญาว่าพอข้าออกมาได้ ข้าจะพิจารณารับเจ้าเป็นสมุนคนสนิท… เป็นไง ข้อเสนอดีใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆๆ!”
เส้นเลือดดำปูดขึ้นที่ขมับของหลงเฉิน เขาคือกษัตริย์ผ
