ู้ปกครองแดนเซียน ชาตินี้กลับมาเกิดใหม่ก็ตั้งเป้าจะเป็นราชันย์ แต่ดันมาโดนไข่ใบหนึ่งจะจับทำสมุน?
“สมุนงั้นรึ…”
หลงเฉินยิ้มเย็นยะเยือก มือที่ถือหินค่อยๆ ง้างขึ้นสูง
“งั้นเจ้าก็กลับไปนอนจำศีลต่อในนรกซะเถอะ!”
หลงเฉินทำท่าจะทุ่มหินลงกับพื้นหินแข็งเต็มแรง
“เฮ้ยๆๆๆ! เดี๋ยวๆๆ! ใจเย็นพี่ชาย! ใจเย็นนน!” เสียงในหัวเปลี่ยนจากโอหังเป็นลนลานทันที “ล้อเล่น! ข้าแค่ล้อเล่น! อย่าทุ่มนะโว้ย เปลือกข้ายิ่งเปราะๆ อยู่ เดี๋ยวสมองไหล!”
หลงเฉินชะงักมือกลางอากาศ เลิกคิ้วมอง “เปราะ? ข้าเห็นเจ้ารับแรงกระแทกได้สบายๆ นี่หว่า โกหกไม่เนียน”
“โธ่เอ๊ย! ไอ้มนุษย์ไร้อารมณ์ขัน!” เจ้าหินดำบ่นอุบ “เอางี้… เรามาตกลงกันแบบปัญญาชน เจ้าแบ่งเลือดตัวนี้ให้ข้าครึ่งหนึ่ง… ไม่สิ เจ็ดส่วน! แล้วข้าจะยอมญาติดีกับเจ้า”
“หนึ่งส่วน” หลงเฉินต่อรองเสียงเรียบ
“หนึ่งส่วน!? จะบ้าเรอะ! ข้าไม่ใช่ขอทานนะ! อย่างน้อยต้องห้าส่วน!”
“ครึ่งส่วน” หลงเฉินลดราคาหน้าตาเฉย
“อ๊ากกกก! ไอ้ขี้งก! ไอ้หน้าเลือด! เจ้ามันไม่ใช่คน! เจ้ามันปีศาจ!” เจ้าหินดำดิ้นพราดๆ ในมือหลงเฉิน “ก็ได้ๆๆ! สามส่วน! ข้าขอแค่สามส่วน! ถ้าให้น้อยกว่านี้ข้าจะยอมกลั้นใจตายให้เจ้าดู!”
หลงเฉินหัวเราะ
