ในลำคอ เขารู้สึกถูกชะตากับความกวนประสาทของเจ้าไข่ใบนี้อย่างประหลาด มันดูเจ้าเล่ห์และหน้าด้านคล้ายกับเขาในบางมุม
“ตกลง สามส่วน… แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้าก่อน เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?”
“บอกไปเจ้าก็ไม่รู้จักหรอก ระดับเจ้ามันแค่กบในกะลา” เสียงนั้นตอบกลับอย่างถือดี “รู้แค่ว่าข้าคือ ‘เสี่ยวเฮย’ ผู้ยิ่งใหญ่… เออ เรียกข้าว่าท่านเสี่ยวเฮยก็ได้”
“เสี่ยวเฮย (ดำน้อย)? ชื่อสิ้นคิดชะมัด” หลงเฉินส่ายหน้า “เอาล่ะ กินซะ แล้วหุบปาก”
หลงเฉินวางหินสีดำลงบนบาดแผลของหมีเกราะเหล็ก ทันทีที่สัมผัสเลือด เจ้าเสี่ยวเฮยก็ดูดซับมันอย่างตะกละตะกลาม ราวกับคนอดอยากมาแรมปี
“อา… สดชื่น! แม้รสชาติจะเหมือนน้ำล้างเท้าไปหน่อย แต่ก็พอกล้อมแกล้ม”
หลงเฉินส่ายหน้าอย่างระอา เขาเองก็เริ่มใช้วิชามังกรอสูรกลืนโลหิตดูดซับเลือดส่วนที่เหลือ พลังปราณอุ่นวาบไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย เสริมสร้างเกล็ดมังกรให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ผ่านไปสักพัก เมื่อเลือดของหมีเกราะเหล็กแห้งเหือด เจ้าเสี่ยวเฮยก็กลิ้งหลุนๆ กลับมาหาหลงเฉิน รอยร้าวบนเปลือกของมันกว้างขึ้นจนเห็นแสงสีทองวูบวาบอยู่ภายในชัดเจน
“เรอออ…” เสียงเรอดังสนั่นในหัวหลงเฉิน “พุงกางเลย… ขอบใจมากไอ้หนู”
“ข้าชื่อ
