หลงเฉิน ไม่ใช่ไอ้หนู” หลงเฉินหยิบมันขึ้นมาเก็บใส่ย่าม “กินอิ่มแล้วก็เงียบปากซะ ข้าจะไปล่าต่อ”
“เดี๋ยว! หยุดก่อน!” เสี่ยวเฮยร้องทัก “อย่าเพิ่งไปทางนั้น… จมูกอันทรงเกียรติของข้าได้กลิ่นอะไรบางอย่าง”
“กลิ่นอะไร?”
“กลิ่นของสมบัติ… ไม่ใช่สิ กลิ่นของสมุนไพรวิเศษ… หอมมาก! หอมกว่าเลือดหมีเน่าๆ นี่ร้อยเท่า!” น้ำลายของเสี่ยวเฮยแทบจะไหลผ่านกระแสจิต “มันอยู่ทางทิศตะวันออก ห่างไปสามลี้… แต่เดี๋ยวนะ มีกลิ่นของมนุษย์อยู่แถวนั้นด้วย ประมาณสี่ห้าคน”
หลงเฉินดวงตาเป็นประกายทันที
“สมุนไพรวิเศษและมนุษย์งั้นรึ?”
เขาไม่ได้สนใจสมุนไพรเท่าไหร่ แต่เขาสนใจ “มนุษย์”
ในป่าหมอกอสูรแห่งนี้ กฎหมายเอื้อมไม่ถึง การฆ่าคนชิงสมบัติเป็นเรื่องปกติ และมนุษย์ที่กล้าเข้ามาลึกขนาดนี้ ย่อมต้องพกพาทรัพยากรดีๆ ติดตัวมาด้วยแน่นอน
“ดูเหมือนเจ้าจะมีประโยชน์มากกว่าที่คิดนะ เจ้าก้อนหินพูดมาก” หลงเฉินยิ้มมุมปาก
“แน่นอน! ข้าบอกแล้วว่าข้าคือผู้ยิ่งใหญ่! รีบไปเร็วเข้า ข้าอยากเห็นเจ้าไปปล้นพวกมันจะแย่อยู่แล้ว ฮ่าๆๆ!”
สองคู่หู… หนึ่งมนุษย์อำมหิต และหนึ่งไข่จอมตะกละ มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกด้วยความรวดเร็ว เตรียมตัวเปลี่ยนป่าหมอกอสูรให้กลายเป็นลานล่าเหยื่อของ
