ตอนที่ 8: หนังสือหย่า
ปลายพู่กันขนสัตว์อสูรตวัดลงบนกระดาษสาเนื้อหยาบอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับคมดาบที่กำลังกวัดแกว่งในสนามรบ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นไม่ได้มีความอ่อนช้อยงดงามตามแบบฉบับบัณฑิต แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารและความดุดันที่ทะลุออกมาจากน้ำหมึก
“หนังสือหย่า”
สามคำใหญ่ๆ ถูกจารึกไว้กลางหน้ากระดาษ ตามด้วยเนื้อความที่เขียนด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน บาดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ
“ข้า หลงเฉิน บุตรแห่งหลงจ้าน ขอประกาศตัดขาดวาสนากับ นาหลันเสวี่ย สตรีตระกูลนาหลัน เนื่องด้วยนางเป็นหญิงจิตใจคับแคบ หลงลืมกำพืด เนรคุณต่อผู้มีพระคุณ และไร้ซึ่งคุณธรรมจริยธรรม ไม่คู่ควรจะเป็นสะใภ้ตระกูลหลง หรือแม้แต่จะเป็นคนอุ่นเตียงก็ยังต่ำช้อยเกินไป นับจากนี้ไป ต่างคนต่างอยู่ หากพบเจอกันถือเป็นคนแปลกหน้า ตายไม่เผาผี!”
เมื่อตัวอักษรสุดท้ายถูกเขียนจบ หลงเฉินกระแทกพู่กันลงกับโต๊ะจนด้ามหักสะบั้น เสียงดัง “ปัง!” เรียกสติของทุกคนในห้องโถงให้กลับคืนมา
“เอาไป!”
หลงเฉินสะบัดข้อมือวูบเดียว กระดาษแผ่นนั้นก็พุ่งแหวกอากาศราวกับใบมีดบิน ตรงเข้าใส่ใบหน้าของนาหลันเฟิงอย่างแม่นยำ
“เพี้ยะ!”
กระดาษกระแทกเข้าที่ใบหน้าของนางเต็มแรงก่อนจะร่วง
