ลงสู่พื้น นาหลันเฟิงยกมือขึ้นกุมแก้มด้วยความตกตะลึง นางเป็นถึงผู้อาวุโสตระกูลใหญ่และยอดฝีมือระดับก่อรากฐานขั้นสูง กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนปากระดาษใส่หน้าโดยที่นางหลบไม่ทัน!
“เจ้า… เจ้าเขียนบ้าอะไรลงไป!”
นาหลันเฟิงก้มลงมองกระดาษที่พื้น เมื่อนางอ่านเนื้อความจบ ร่างกายของนางก็สั่นเทิ้มดั่งเจ้าเข้า ใบหน้าที่เคยเชิดสูงบัดนี้บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัว
“หนังสือหย่า? เจ้า… เจ้ากล้าหย่าหลานสาวข้า!?” นางกรีดร้องเสียงหลง “หลานสาวข้าคือหงส์ฟ้า! เจ้ามันเป็นแค่คางคก! เจ้าไม่มีสิทธิ์! มีแต่ฝ่ายเราเท่านั้นที่มีสิทธิ์ประกาศถอนหมั้น!”
ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ การถูกฝ่ายชายเขียนหนังสือหย่าถือเป็นความอัปยศสูงสุดของฝ่ายหญิง มันหมายความว่าฝ่ายหญิงมีความผิดร้ายแรงหรือบกพร่องจนสามีไม่ต้องการ หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของนาหลันเสวี่ยในเมืองหลวงย่อมต้องมัวหมอง
“สิทธิ์งั้นรึ?” หลงเฉินก้าวเดินออกมาจากโต๊ะ แสยะยิ้มเย็นชา “สิทธิ์อยู่ที่กำปั้น และตอนนี้… ข้าคือผู้กำหนดกฎกติกาในบ้านหลังนี้”
“ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!” นาหลันเฟิงชี้หน้าหลงเฉิน ตะโกนสั่งเด็กหนุ่มข้างกายที่ชื่อ “นาหลันเย่”
“รับทราบขอรับท่านป้า!” นาหลันเย่รอจังหวะน
