ี้มานานแล้ว เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ชักกระบี่สั้นที่เอวออกมา “ไอ้สวะหลงเฉิน วันนี้ข้าจะตัดลิ้นเน่าๆ ของเจ้า แล้วให้เจ้ากลืนหนังสือหย่านี่ลงท้องไปซะ!”
ฟึ่บ!
นาหลันเย่พุ่งทะยานเข้าหาหลงเฉินด้วยความเร็วสูง สมกับที่เป็นศิษย์จากตระกูลใหญ่ พลังปราณก่อรากฐานขั้นสูงสุดถูกรีดเร้นออกมาที่ปลายกระบี่จนเกิดเสียงหวีดหวิว พุ่งเป้าไปที่ปากของหลงเฉิน
“เฉินเอ๋อ ระวัง!” หลงจ้านตะโกนลั่น เตรียมจะกระโดดเข้าไปช่วย
แต่หลงเฉินกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาจับจ้องไปที่คมกระบี่ที่พุ่งเข้ามา ในสายตาของคนทั่วไป มันอาจจะรวดเร็ว แต่ในสายตาของอดีตจักรพรรดิโอสถ… มันช้าไม่ต่างจากเต่าคลาน
“เพลงกระบี่พื้นฐาน… ช่องโหว่เต็มไปหมด”
ในเสี้ยววินาทีที่ปลายกระบี่ห่างจากปากเพียงคืบ หลงเฉินเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างนุ่มนวล คมกระบี่เฉียดแก้มไปเพียงเส้นยาแดง
หมับ!
มือขวาของหลงเฉินยื่นออกไปคว้าข้อมือของนาหลันเย่ที่จับกระบี่เอาไว้แน่น ราวกับคีมเหล็กกล้า
“อะไรกัน!” นาหลันเย่เบิกตากว้าง พยายามจะดึงมือกลับแต่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย “แรงบ้าอะไรเนี่ย! เจ้าไม่มีพลังปราณไม่ใช่หรือ!”
“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่มี?”
หลงเฉินยิ้มมุมปาก ก่อนจะ
