บิดข้อมือของนาหลันเย่ไปในทิศทางตรงกันข้าม
กร๊อบบบ!
“อ๊ากกกกกก!”
เสียงกระดูกข้อมือแตกละเอียดดังสนั่นห้องโถง นาหลันเย่ร้องโหยหวน กระบี่ร่วงลงพื้น หลงเฉินไม่หยุดแค่นั้น เขาปล่อยหมัดซ้ายกระแทกเข้าที่หน้าท้องน้อยของอีกฝ่ายเต็มแรง
ปึก!
ร่างของนาหลันเย่ตัวงอเป็นกุ้ง ลอยละลิ่วกระเด็นกลับไปกระแทกแทบเท้าของนาหลันเฟิง กระอักเลือดออกมาคำโต นอนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง
เหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลงอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า นายน้อยขยะที่พวกเขาดูถูกมาตลอด… เอาชนะยอดฝีมือจากเมืองหลวงได้ในกระบวนท่าเดียว?
“เจ้า…” นาหลันเฟิงมองดูหลานชายที่นอนจมกองเลือด แล้วเงยหน้ามองหลงเฉินด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก “เจ้า… เจ้าปกปิดฝีมือ!”
“ข้าไม่เคยปกปิด พวกเจ้ามันตาบอดเอง” หลงเฉินเดินเข้าไปหานาหลันเฟิงช้าๆ ทุกย่างก้าวแผ่แรงกดดันที่ทำให้นางรู้สึกหายใจไม่ออก
“จะ… เจ้าจะทำอะไร? ข้าเป็นคนของตระกูลนาหลัน ถ้าเจ้าแตะต้องข้า…” นางถอยหลังกรูดจนชนกำแพง
หลงเฉินหยุดยืนตรงหน้านาง ห่างเพียงหนึ่งช่วงแขน
“ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก... การฆ่าสุนัขแก่มันจะทำให้มือข้าสกปรก” หลงเฉินกล่าวเสียงเรียบ “แต่พวกเจ้ามาที่น
