ี่ ทำลายข้าวของ ดูถูกพ่อข้า และทำให้ข้าเสียเวลาอันมีค่าในการฝึกยุทธ์… พวกเจ้าคิดว่าจะเดินออกไปเฉยๆ ได้งั้นรึ?”
“เจ้า… เจ้าต้องการอะไร?” นาหลันเฟิงถามเสียงสั่น
หลงเฉินแบมือขวาออกไปตรงหน้า
“หินปราณระดับกลาง 500 ก้อน”
“อะไรนะ!!” นาหลันเฟิงหวีดร้อง “500 ก้อน! เจ้าจะปล้นกันรึไง! นั่นมันรายได้ของตระกูลข้าตั้งครึ่งปี!”
“อ้อ… งั้นหรือ?” หลงเฉินเลิกคิ้ว “งั้นแขนของหลานชายเจ้าข้างหนึ่ง กับชีวิตของเจ้า… น่าจะมีค่าไม่ถึง 500 ก้อนสินะ? งั้นข้าเอาชีวิตพวกเจ้าแทนก็ได้”
พูดจบ หลงเฉินก็แผ่จิตสังหารเข้มข้นออกมา พร้อมกับหยิบมีดสั้นสนิมเขรอะที่เหน็บเอวออกมาหมุนเล่น
นาหลันเฟิงหน้าซีดเผือด นางสัมผัสได้จริงๆ ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ขู่ แววตาของเขาคือแววตาของนักฆ่าที่ผ่านการนองเลือดมานับไม่ถ้วน หากนางปฏิเสธ เขาจะลงมือจริงๆ!
“ก็ได้! ก็ได้! ข้ายอมแล้ว!”
นาหลันเฟิงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น นางปลดถุงมิติที่เอวออกมา แล้วเทหินปราณกองหนึ่งลงบนพื้น แสงสีขาวนวลของหินปราณส่องสว่างไปทั่วห้อง
“ในนี้มีหินปราณระดับกลาง 300 ก้อน และระดับต่ำอีก 2,000 ก้อน… นี่คือทั้งหมดที่ข้าพกมา!”
หลงเฉินกวาดตามองประเมินมูลค่า แล้วพยักหน้าเบาๆ “ถ
