ตอนที่ 7: คณะทูตถอนหมั้น
หลังจากการปะทะคารมและลงไม้ลงมือเล็กน้อยที่ตลาดสมุนไพร หลงเฉินไม่ได้ใส่ใจพวกมดปลวกอย่างหลงจ้าวหยิงหรือหลี่เฟิงให้รกสมอง เขาอาศัยจังหวะชุลมุนหลบฉากออกมาได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับ “ของดี” เต็มอกเสื้อ ทั้งสมุนไพรและหินไข่มังกรดำ
ทว่า เมื่อเท้าของเขาเหยียบย่างเข้าสู่เขตธรณีประตูตระกูลหลง บรรยากาศที่คุ้นเคยกลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ความกดดันหนักอึ้งลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับมีพายุฝนฟ้าคะนองกำลังก่อตัวเหนือคฤหาสน์ตระกูลหลง
บริเวณลานกว้างหน้าตึกรับรองแขก มีขบวนรถม้าหรูหราจอดเรียงรายอยู่สามคัน ตัวรถทำจากไม้จันทน์หอมราคาแพงแกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตา ประดับประดาด้วยม่านผ้าไหมสีทองที่ปลิวไสวตามแรงลม ที่สำคัญคือสัตว์อสูรที่ใช้ลากรถม้าเหล่านั้นหาใช่ม้าศึกธรรมดา แต่เป็น “อาชาเหยียบเมฆา” สัตว์อสูรระดับสองที่มีฝีเท้าจัดจ้านและมีราคาสูงลิบลิ่ว เพียงแค่ตัวเดียวก็มีมูลค่ามากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลงรวมกันเสียอีก
“คนจากเมืองหลวง?”
หลงเฉินหรี่ตามองตราสัญลักษณ์รูป “หงส์เหิน” ที่ประทับอยู่ข้างรถม้า ความทรงจำในร่างเดิมผุดขึ้นมาทันที
“ตระกูลนาหลัน”
หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง
