ตระกูลของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “คู่หมั้น” ของเขา… “นาหลันเสวี่ย”
หลงเฉินเดินผ่านลานกว้าง เห็นข้ารับใช้ตระกูลหลงหลายคนยืนก้มหน้าตัวสั่น บางคนมีรอยฟกช้ำตามใบหน้า ขณะที่กลุ่มองครักษ์สวมชุดเกราะเงินของตระกูลนาหลันยืนวางก้าม หัวเราะร่าและมองเหยียดหยามคนของตระกูลหลงราวกับมองดูขอทาน
“ดูสภาพบ้านช่องสิ ผุพังซอมซ่อขนาดนี้ คุณหนูของเราเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับคนตระกูลนี้จริงหรือ? ช่างน่าขบขันสิ้นดี” องครักษ์คนหนึ่งถ่มน้ำลายลงพื้น
“ได้ยินว่านายน้อยตระกูลนี้เป็นขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้ คงเป็นได้แค่คางคกที่อยากกินเนื้อหงส์นั่นแหละ ฮ่าๆๆ!”
หลงเฉินเดินผ่านพวกมันไปโดยไม่หยุดฝีเท้า ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเริ่มทอประกายเย็นเยียบ เขาจดจำใบหน้าขององครักษ์ปากดีพวกนี้ไว้ทุกตัว… ในบัญชีหนังสัตว์ที่ชื่อว่า ‘คนตาย’
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่ เสียงสนทนาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดก็ดังลอดออกมา
“ผู้อาวุโสหญิง… ท่านทำเช่นนี้มันไม่ให้เกียรติตระกูลหลงเกินไปหน่อยหรือ!”
เสียงของหลงจ้าน บิดาของเขา สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามข่มกลั้น
“ให้เกียรติ?” เสียงสตรีวัยกลางคนตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหลมสูงและเย่อหยิ่ง “หลงจ้าน ข้าอุตส
