คนจนแทบหยุดเต้น
ทันใดนั้น… เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ
“หึ… หึหึ…”
หลงเฉินเดินเข้าไปที่โต๊ะ หยิบกล่องยาเม็ดรวมปราณขึ้นมาเปิดดู กลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมา นาหลันเฟิงยิ้มมุมปาก นึกว่าไอ้ขยะนี่คงจะตื่นเต้นกับยาวิเศษจนตัวสั่น
“ยาขยะ…” หลงเฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ
“เจ้าว่าอะไรนะ?” นาหลันเฟิงขมวดคิ้ว
“ข้าบอกว่า… นี่มันยาขยะ!”
เพล้ง!
หลงเฉินบีบเม็ดยาในมือจนแตกละเอียดเป็นผงแป้ง แล้วเทมันทิ้งลงพื้นราวกับเทเศษทราย
“ยาคุณภาพต่ำที่มีสิ่งเจือปนถึงสี่ส่วน ปรุงโดยนักปรุงยามือสมัครเล่นที่คงจะใช้เท้าคน… ของพรรค์นี้พวกเจ้ากล้าเอามาเสนอหน้าว่าเป็น ‘ค่าชดเชย’ งั้นรึ? ตระกูลนาหลันช่างยากจนข้นแค้นเสียจริง ถึงได้เห็นขยะเป็นของวิเศษ”
“เจ้า!!!” นาหลันเฟิงลุกพรวดขึ้นชี้หน้าด่าด้วยความโกรธจัดจนหน้าสั่น “ไอ้เด็กสารเลว! เจ้ากล้าทำลายยาวิเศษ! เจ้ากล้าดูหมิ่นตระกูลนาหลัน!”
“ดูหมิ่น?” หลงเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง แรงกดดันมหาศาลจากจิตวิญญาณมังกรบรรพกาลแผ่ออกมาจางๆ ทำให้นาหลันเฟิงรู้สึกหายใจติดขัดไปชั่วขณะ
“ข้าไม่ได้ดูหมิ่น… ข้าแค่พูดความจริง”
หลงเฉินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ หยิบพู่กันจุ่มหมึก แ
