หรือพรานป่านำมาจากซากโบราณสถานหรือรังของสัตว์อสูร มีทั้งเศษอาวุธ ชุดเกราะพังๆ ชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ และหินสีต่างๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นขยะที่ไร้ค่า แต่บางครั้ง… สวรรค์ก็มักจะซ่อนเพชรพลอยไว้ในกองโคลน
ทันใดนั้น…
ตึกตัก!
หัวใจของหลงเฉินเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลือดในกายที่เพิ่งผสานเข้ากับเคล็ดวิชามังกรอสูรกลืนโลหิตเกิดปฏิกิริยาต่อต้านและดึงดูดอย่างรุนแรง ความรู้สึกนี้เหมือนกับตอนที่มังกรหนุ่มได้กลิ่นของเผ่าพันธุ์เดียวกัน… ไม่สิ มันเป็นกลิ่นอายที่ดึกดำบรรพ์และป่าเถื่อนยิ่งกว่า
หลงเฉินหยุดเท้าลงหน้าแผงลอยเล็กๆ ที่ปูด้วยผ้ากระสอบเก่าๆ พ่อค้าเป็นชายแก่หลังค่อมที่มีกลิ่นตัวเหม็นเปรี้ยว นั่งสัปหงกอยู่หลังแผง บนผ้ากระสอบมีมีดสั้นสนิมเขรอะ เศษหยกแตกๆ และหินรูปร่างประหลาดวางระเกะระกะ
สายตาของหลงเฉินไม่ได้จับจ้องไปที่อาวุธหรือหยก แต่โฟกัสไปที่วัตถุสิ่งหนึ่งที่วางทับชายผ้ากระสอบอยู่ตรงมุมสุด
มันคือ “ก้อนหินสีดำ” ขนาดเท่ากำปั้น ผิวขรุขระดูสกปรกไร้ราคา เหมือนก้อนหินข้างทางทั่วไปที่ไม่มีใครเหลียวแล แต่ในสายตาแห่งจิตวิญญาณของหลงเฉิน เขาเห็นกลุ่มควันสีดำจางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบหินก้อนนั้น และเมื่อเขาลองส่งก
